ماجرای خرید معمولا از نیاز به خرید شروع میشود. گاهی میخریم که فورا آنرا مصرف کنیم. گاهی میخریم تا بعدا مصرف کنیم. گاهی بخاطر فرصتِ خرید، میخریم. (تخفیف، چشم انداز گرانی و …)

اگر نخریم یا کم یا دیر بخریم: ممکن است خط تولید بخوابد، فروش را از دست بدهیم، مجبور شویم گرانتر بخریم و غیره … برعکس، اگر زیاد بخریم: سرمایه راکد میشود، انبار پر میشود، هزینه نگهداری بالا میرود ، شاید نتوانیم کالاهای دیگر را بخریم، ریسک خراب شدن کالا را داریم و موارد دیگر.

همه اینها با فرض آنست که پول کافی برای خرید داشته باشیم. که معمولا فرض درستی نیست. و در دنیای واقعی ، واحد خرید همیشه با محدودیتهای مالی روبرو است .  

 روشهای خرید هم گوناگون هستند. برخی کالاها معمولی هستند. فروشندگان زیادی دارند و همیشه و از همه جا میتوان آنها را خرید. برخی کالاهای دیگر باید سفارشی تولید شوند. بدیهی است که باید آنها را به موقع سفارش داد. و چه بسا کالا، بتدریج تحویل داده شود. معمولا بر سر کیفیت آنها هم داستان داریم. ارزان فروشان کیفیت پایین‌تری دارند و گران فروشان در کنار کیفیتِ بالاترشان، سختگیرتر هستند. پیدا کردن فروشندگان متعادل ، یک چالشِ همیشگی است.  اگر خودمان مواد اولیهِ تولیدِ کالا را به فروشنده بدهیم، داستانهای جدیدی هم در مورد کیفیت و مالی و لجستیکی خواهیم داشت.

خلاصه اینکه واحد خرید هر لحظه با این چالش‌های سنگین روبرو است که با پول محدودی که دارد: چی بخرد، کِی بخرد، چقدر بخرد، از کجا بخرد، چند و با چه کیفیتی بخرد.  به اینها اضافه کنید:  الزاماتِ استانداردها ، قوانین بازرگانی و حقوقی و کلی مسایل دیگر.

واحد خرید، جایی پر استرس، پر مسئولیت و پر از پیچیدگی است. متاسفانه بیشتر نرم افزارها هم از دیدگاه مالی به آن نگاه میکنند. و دنبالِ نظارت کردن هستند نه کمک کردن.